Photo Épinglée

17 września 2010 r.

Ekspozycja składa się z fotografii i filmów, które powstawały od początku lat 80. do dnia dzisiejszego. Elementem łączącym prace Tyszkiewicz na przestrzeni lat jest figura artystki postawiona w centrum niemal każdej pracy. Zarówno filmy jak i fotografie są najczęściej zapisem niepoprzedzonych szczegółowym scenariuszem akcji, których jedynym, poza artystką, świadkiem pozostaje obiektyw kamery lub aparatu fotograficznego. Dzieła zyskały w ten sposób wymiar bliski intuicyjnemu rytuałowi, który ukazuje różne stany psychiczne podglądanego podmiotu. Medium jest wizjerem ułatwiającym wgląd w faktyczne, intymne realizacje. Artystka odsłania w nich naturę człowieka, ale równocześnie przywdziewa kolejne zaskakujące kostiumy, które przywołują odmienne cechy charakterologiczne i psychiczne. W pracach widoczne są rejestracje stanów euforii, ekspozycja agresji i rozdzierającego bólu czy też gra pozorów. 

Motywy widoczne w dziełach Teresy Tyszkiewicz odnoszone mogą być do współczesnej ikonosfery, z której artystka czerpie, i którą wykorzystuje, przetwarzając jej pierwotną strukturę

i zastosowanie. Stają się one wymyślnymi narzędziami tortur lub oryginalnymi fetyszami. Z upodobaniem doświadcza atrakcyjne wizualnie przedmioty (Kopyta, 1980). Niekiedy zanurza się w miękkiej i bezpiecznej substancji tak głęboko, że granica między cielesnością, a materią nieorganiczną przestaje być rozpoznawalna (Wata, 1980, Pierze, 1980). W toku „odprawianych rytuałów” nadaje zwyczajnym obiektom, jak lampa czy pończochy, magiczne przymioty (Dzień

po dniu, 1980). Nie unika odniesień politycznych czy religijnych, które analizuje na płaszczyźnie indywidualnego doznania (Obraz i gry, 1980). Prace Teresy Tyszkiewicz są jednak przede wszystkim zapisem emocjonalnych stanów ludzkiej świadomości – przetworzeniem  zastanej rzeczywistości. 

Teresa Tyszkiewicz – od końca lat 70. uczestniczyła w ruchu artystów Foto-Art. Na przełom lat 70. i 80. przypadła jej wzmożona działalność w dziedzinie filmu autorskiego. Zrealizowała m.in. Dzień pod dniu (1980), Ziarno (1980), Oddech (1981) i Obraz i gry (1981) a wspólnie ze Zdzisławem Sosnowskim Stałe zajęcie (1978) i Drugą stronę (1980). Niezmiennym elementem, konsekwentnie pojawiającym się w różnych wariantach w realizacjach artystki są szpilki: wbite

w cienką warstwę papieru, mięsistą strukturę płótna, zestawione z lutowaną metalową siatką, a w ostatnich latach skontrastowane z wizerunkiem twarzy autorki. Artystka od 1982 r. mieszka i pracuje w Paryżu. Jej prace były eksponowane na wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych, m.in. w Amsterdamie, Lizbonie, Warszawie, Nowym Jorku, Paryżu. Znajdują się również w licznych kolekcjach muzealnych, m.in. Fondation Camille, Musée Ville de Paris, Musée Bohin w Paryżu, oraz prywatnych (Francja, Niemcy, Polska, Szwajcaria, Włochy, USA).

Rafał Piekarz

Broadcasting Networks

od 30 lipca 2010 r.

Projekt artystyczny Rafała Piekarza to wielowymiarowa analiza medium oraz pojęć takich jak abstrakcja, czas czy przekaz. Inspiracją dla niej jest obraz kontrolny telewizora. Artysta jako punkt wyjścia rozważań obrał klasyczny obraz firmy Philips opatrzony numerem PM5544 (klasyczny obraz kontrolny emitowany przez lata w polskiej telewizji publicznej). Działania wokół tego tematu rozpoczął już w grudniu 2008 roku i kontynuował niemal do dnia otwarcia wystawy. Akcja trwała 20 miesięcy, przez 8 godzin dziennie, 7 dni w tygodniu. W tym czasie artysta, wykluczony prawie zupełnie z innych działań w zakresie sztuki, produkował monumentalny haft złożony z 48 modułów o łącznej powierzchni bliskiej 12 m2. Przetransponował na płótno wizerunek obrazu kontrolnego, posługując się prostą techniką – haftem krzyżykowym. Mulinowy krzyżyk w koncepcji Piekarza odpowiada jednemu pikselowi w wizerunku interpretowanym przez monitor komputera.

Zarysowany w ten sposób proces kreacji podejmuje multum narracji współczesnej kultury, których hierarchia w toku żmudnej pracy, bliskiej działaniom rzemieślnika, została nieco zamazana. Na pierwszy rzut oka wydaje się właściwym uwypuklenie potrzeby łączenia dwóch odmiennych kodów – tego wynikłego z ikonosfery mass mediów, który przejawił się w doborze inspiracji, oraz tradycyjnej techniki rękodzielniczej bliskiej ludowemu etosowi. Jako koniunkcję tych dwóch sfer można czytać również dwuznaczny tytuł wystawy i projektu – Sieci nadawcze. Artysta poniekąd igra też z determinizmem łączącym płeć artysty/rzemieślnika z przypisaną mu czynnością. Warto podobnie wyróżnić inspiracje wywodzące się od malewiczowskiej teorii sztuki abstrakcyjnej. Obraz kontrolny, podobnie jak Czarny kwadrat na białym tle może być poczytywany jako brak. Wszelkie refleksje, które pojawiły się w toku działań i immanentnie związały się z projektem, określone są przez upływ czasu. Nudna i powtarzająca się czynność, która wymusza precyzję, podobnie jak mantra wprowadza artystę w permanentny stan bliski hipnozie. Jest on bodźcem do wglądu wewnątrz, do reminiscencji lub też zawiesza osąd rzeczywistości.

Rafał Piekarz – (1978) artysta multimedialny. Od 2006 roku tworzy cykl 0,11, nawiązujący do prac z ostatniej piotrogrodzkiej wystawy futurystycznej z 1915. Z upodobaniem łączy swoją sztukę z wątkami parapsychologicznymi (fotografie Rozpoznanie F20.0, obiekty Beuyspsychotherapie, instalacja Pozycjonowanie). Studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim, fotografię w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi, oraz grafikę i malarstwo w krakowskiej ASP. Jest laureatem Stypendium Matejkowskiego (2009) oraz Złotego Medalu polskiej sekcji Fédération Internationale de l‘Art Photographique (2007).