Marta Antoniak

HOLIDAY

od 13.04.2012

Piotr Korol

obrazy grawitacyjne

od 09.03.2012

Obrazy grawitacyjne są syntezą radykalnych koncepcji malarskich oraz niezwykle ulotnych wizerunków natury. Mimo że wynikają z bezpośrednich obserwacji, są jedynie metaforą obrazów zaczerpniętych z natury. Powstanie cyklu poprzedziły serie szkiców i luźnych notatek stanowiących próbę wizualizacji rozciągniętych w czasie procesów i zjawisk. Istotne okazały się wnioski odnoszące się do sił organizujących świat natury. Decydującym impulsem dla pojawienia się koncepcji Obrazów były rozważania związane bezpośrednio z grawitacją. Ostatecznie to właśnie dzięki oddziaływaniu grawitacyjnemu możliwe jest realizowanie projektu malarskiego. Nastąpiło całkowite zespolenie artysty i natury w akcie współtworzenia dzieła.

Istotnym wątkiem realizowanego projektu jest proces. Odnosi się przede wszystkim do kształtowania form malarskich jako analogii do procesów występujących w naturze. Proces określany jest jako „przebieg, tok, wywiązywanie się jednej fazy z drugiej, przetwarzanie się, stopniowy rozwój, przechodzenie stopni pośrednich w drodze do rezultatu”. Jest więc stanem dynamicznym, w którym „zmiany zachodzące w kolejnych stadiach rozwoju” – jak wynika z definicji – nie są gwałtowne, ale następują powoli w określonym przedziale czasu. Można go rozumieć jako określenie rozwoju i doskonalenia w sensie duchowym, w którym „kolejne fazy przeżyć, doznań wewnętrznych” umożliwiają „zanurzenie” w tajemnicę.

Radykalizm nowej koncepcji dotyczy procesu powstawania dzieła, w szczególności zastosowanej metody malarskiej. Istota realizacji Obrazów grawitacyjnych wyraża się przez zastosowanie cyklicznego zabiegu malarskiego polegającego na zanurzeniu obrazu w farbie, a następnie wynurzeniu i umieszczeniu go w pozycji poziomej na specjalnie przygotowanej konstrukcji celem wyschnięcia. Podczas powstawania każdego z obrazów czynności te powtarzam codziennie przez okres od dwóch do pięciu miesięcy. Zastosowana metoda malowania umożliwia, dzięki sile grawitacji, utworzenie zacieków z farby równolegle do płaszczyzny obrazu.

Przełomowym momentem podczas realizacji mojej koncepcji było odkrycie i późniejsze dopracowanie możliwości kierowania kształtem i wielkością, a w szczególności rozmieszczeniem zacieków, które zwykło się wiązać z efektami przypadkowymi, niemożliwymi do opanowania. Znaczne uporządkowanie zacieków z farby – chaotycznych na ogół efektów malarskich - przywodzi na myśl symbolikę ogrodu, pojmowanego jako „miejsce, gdzie Natura jest ogrodzona, ujarzmiona, wyselekcjonowana”.

Płaszczyzna obrazu okazała się doskonałym punktem odniesienia dla różnorodnych działań malarskich związanych z realną, a nie iluzyjną przestrzenią. Namalowane przeze mnie Obrazy, przede wszystkim te, które określam jako przestrzenne struktury, powstały w ścisłym związku - można powiedzieć - w symbiozie z płaszczyzną podobrazia. Są przestrzenne, ale w kontekście płaszczyzny, na której powstały. Obrazy można rozumieć więc jako naturalne połączenie płaskości i przestrzenności, bez poczucia jakiegokolwiek dysonansu. Wynikiem moich działań malarskich jest także konkluzja odnosząca się do faktury jako „ziarna”, które ma możliwość wzrostu. Nakładanie kolejnych warstw farby można rozumieć jako naturalny proces wychodzenia w przestrzeń.  

Każdy Obraz grawitacyjny, wskutek czasochłonnej i skomplikowanej metody powstawania, zbudowany jest z kilkudziesięciu różnobarwnych warstw farby, ukrytych pod powierzchnią. To, co widzimy w danym momencie na obrazie, nie wyczerpuje jego wizualnej zawartości. Integralną częścią Obrazów są działania i całe spektrum wizerunków zmieniających się nieustannie podczas malowania. Zróżnicowanie koloru, mimo że w rezultacie niewidoczne, podkreśla znaczenie procesu twórczego. Obecność niewidocznych warstw można kojarzyć z ukrytą witalnością, zwłaszcza że niektóre posiadają nasycone i ciepłe kolory. Niedostępny dla widzów proces powstawania nadaje koncepcji wymiar introspekcji.   

W pewnym momencie podczas realizacji projektu zacząłem uważnie obserwować już nie tylko same Obrazy, ale każde zdarzenie związane z procesem malowania, wszelkie „ślady” i „efekty uboczne”. We wszystkim doszukiwałem się jakiegoś znaczenia i potencjału. Spośród różnorodnych estetycznie artefaktów najbardziej interesujące okazały się plamy z farby skapującej na zaścieloną papierem podłogę. W ten sposób zaczęły powstawać kompozycje na blejtramach, umieszczanych pod ociekającymi farbą Obrazami grawitacyjnymi. Tworzyły się wówczas niezwykłe wizerunki, łączące w sobie rygor geometrii z malarskimi efektami  rozlewającej się emalii. Kompozycje te są organicznie związane ze strukturami, za pomocą których powstawały. Ich genetyczną bliskość czy wręcz jedność podkreśliłem, nadając im pokrewne tytuły – np. Obraz grawitacyjny VIII oraz Obraz grawitacyjny VIIIa i Obraz grawitacyjny VIIIb. Powstawanie tych kompozycji przywołuje skojarzenia z techniką drippingu. Jednakże sposób malowania, polegający na unieruchomieniu nad płóciennym podobraziem ociekającego emalią „obrazu–matrycy”, eliminuje spontaniczny gest charakterystyczny dla drippingu Pollocka czy malarzy z kręgu malarstwa informel.

Podczas pracy nad cyklem Obrazów grawitacyjnych mam wyjątkową możliwość doświadczania i obserwacji ewolucji form malarskich. Cały czas towarzyszy mi wiara w odnalezienie jakichś nieznanych mi przedtem malarskich wartości. Codzienny rytm pracy wytwarza poczucie uczestniczenia w jakimś niezwykłym rytuale, żywym i pulsującym, a jednocześnie pełnym kontemplacji i skupienia.

Piotr Korol

projekt Moniki Niwelińskiej

pt. "Obraz utajony"

od 02.03.2012

Urodzona 20 września 1976 roku w Krakowie.

W latach 1990-1995 nauka w VII Liceum Ogólnokształcącym im. Zofii Nałkowskiej w Krakowie (klasa językowa z wykładowym niemieckim).

W latach 1995-1998 studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (kierunek: filozofia).

W latach 1998-2004 studia na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (specjalizacja w zakresie grafiki warsztatowej).

2004 – dyplom z wyróżnieniem, zrealizowany w Pracowni Miedziorytu na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie pod kierunkiem profesora Stanisława Wejmana.

W latach 2005-2007 stypendystka University of Alberta w Edmonton, Kanada – stypendium twórcze oraz staż asystencki i naukowy w Departament of Art and Design.

W 2007 roku obroniła dyplom magisterski University of Alberta w Edmonton, Kanada, Departament of Art and Design. Promotorami pracy magisterskiej byli: prof. Liz Ingram oraz

prof. Sean Caufield. Uzyskany tytuł: Master of Fine Arts in Printmaking.

W okresie od października 2007 do maja 2008 roku praca na stanowisku asystenta (godziny zlecone) w Katedrze Rysunku i Malarstwa na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych

w Krakowie (Pracownia Rysunku dla roku I).

Od października 2008 roku – praca na stanowisku asystenta (pełny etat) w Katedrze Rysunku i Malarstwa Wydziału Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie: w roku akademickim 2008/09 w Pracowni Rysunku II kierowanej przez Profesora Włodzimerza Kotkowskiego; od października 2009 asystent w Pracowni Rysunku I kierowanej przez Profesor Joannę Kaiser.

Uprawia rysunek, malarstwo i fotografię.

Wystawy indywidualne

1998 – galeria Atelier, Kraków

2005 – „Engram”, wystawa indywidualna, Jan Fejkiel Gallery, Kraków

2007 – „(dis)appearance”, FAB Gallery, Edmonton, Kanada

2009 – galeria Schron Sztuki, Rzeszów

nadchodzące:

2011 – The Land Art and Site Specific Biennale 2011, Kjerringřy, Norwegia

2011 – Galleri Zhalfjřsen AS, Norwegia

2012 – Republic Gallery, Vancouver, Kanada

Wybrane wystawy zbiorowe

1995 – galeria Terres de l’est, Paryż

2000 – „Marzenie prowincjonalnej dziewczyny – nowa sztuka polska”, Sopot

2001 – „Pejzaż w malarstwie współczesnym”, galeria Pryzmat, ZPAP w Krakowie

– prezentacja prac studentów Pracowni Rysunku prof. Włodzimierza Kotkowskiego,

Lailly-en-Val, Francja

2002 – „Stypendyści“ (wystawa studentów uczestniczących w programie Socrates/Erasmus),

Galeria PWST, Kraków

– 2. International Print Art Fair, Museum der Arbeit, Hamburg

– Die kleine Galerie, Wiedeń, Austria

2003 – INTERPRINT 2003,University of Connecticut, School of Fine Arts, Storrs, USA –

międzynarodowa wystawa grafiki studenckiej

– prezentacja prac na Międzynarodowym Biennale Grafiki – Wielki Format, Fondazione

Italo-Svedese, Wenecja

2004 – „Stypendyści Miasta Krakowa”, Kamienica Lamellich, Kraków

– „Grafika Miesiąca”, wystawa zbiorowa, Galeria Wydziału Grafiki, Kraków

– „Nowi członkowie ZPAP”, wystawa zbiorowa, galeria Pryzmat, ZPAP w Krakowie

– „Available art”, wystawa zbiorowa, galeria Sheik Yerbuoti, Kraków

– pokaz pracy dyplomowej w ramach wystawy „Dyplomy ASP 2004” Pałac Sztuki,

Kraków

– „Grafika Roku”, wystawa zbiorowa, Kamienica Lamellich, Kraków

– „Engram” – instalacja graficzna: prezentacja na stronie internetowej

Międzynarodowego Triennale Grafiki w ramach pokazu „Najlepsze Dyplomy 2004”

http://www.triennial.cracow.pl/top_graduates_2004_en/

2005 – „Available art”, wystawa zbiorowa, galeria Camelot, Kraków

– 4. Ogólnopolskie Biennale Grafiki Studenckiej, Galeria Miejska Arsenał, Poznań

– Art Poznań 2005 Targi Sztuki

2006 – SNAP Gallery – prezentacja grafik, Edmonton, Kanada

– „Fast Forward Show”, FAB Gallery, Edmonton, Kanada

– „Poza passe-partout. Nowa przestrzeń grafiki”, Jan Fejkiel Gallery, Kraków

2007 – „Visual Thinking”, Alberta Gallery of Art, Edmonton, Kanada

4

2008 – „Available Art 4 Kunstschnee”, wystawa zbiorowa, Museumsquartier, Wiedeń

– „Agave” FAB Gallery, Edmonton, Kanada

– Universidad del País Vasco, Bilbao, Hiszpania

– „Redrawing the line”, Art Gallery of Alberta, Kanada

– Interprint 2008, Londyn

2010 – LACDA 2010 International Juried Competition, Los Angeles, USA

– Nordnorsk Kunstnersenter, Svolvćr, Norwegia

– International Art Expo 2010, California Center for Photography, Los Angeles, USA

– Kiehle Gallery, St. Cloud, USA

– Shame University of Fine Arts, Budapeszt, Węgry

– „Profesor Stanisław Wejman i uczniowie”, wystawa grafik, Konsulat Generalny Republiki

Federalnej Niemiec, Kraków

2011 – “An Exchange with Sol LeWitt”, a two-part exhibition presented by Cabinet and MASS

MoCA, curated by Regine Basha, Brooklyn, Nowy Jork, USA

– „Ekspedycja Grafików”, Międzynarodowe Centrum Kultury, Kraków

– „Nye Trykk”, Nordnorsk Kunstnersenter, Svolvćr, Norwegia

Anna Waligórska

malarstwo

od 20.01.2012

Od początku swojej drogi twórczej borykam się z problemem metafizyki. Jej pragnienie zmuszało i nadal zmusza mnie do poszukiwania rzeczywistości opierającej się czasowi i wypracowywania przestrzeni, w której przebywanie przynosiłoby ulgę, spokój i spełnienie oraz amortyzowałoby świadomość przemijalności i przypadkowości istnienia. Mam wrażenie, że jedynym polem walki, na którym mam jakiekolwiek szanse, jest malarstwo. Tylko dzięki niemu mogę stworzyć osobny świat funkcjonujący na moich zasadach i poczuć, jak trwają ważne dla mnie rzeczy. Ale sztuka nie istnieje w próżni i nie jest w stanie zaproponować rzeczywistości kompletnej, zamkniętej na codzienność. Zawieszone reguły w końcu odzyskują moc i zostajemy sam na sam z czasem, bezradni wobec jego działania. Umieramy, choć wciąż wierzymy, że coś jednak trwa.

Przechodzenie między tymi dwoma światami, między intymnym, wewnętrznym a zewnętrznym i obcym, między życzeniem a tym, co zastane, jest głównym tematem moich prac. Dlatego też, przygotowując tę wystawę, zdecydowałam się na ów dwuznaczny tytuł „Środki symetrii”. Z jednej strony chodzi mi o samo malarstwo jako środek (medium) do tworzenia symetrii (harmonii), z drugiej strony odwołuję się do znaczenia środka jako punktu centralnego obrazu, jądra tajemnicy, które jako jedyne w wielu moich pracach nie ulega malarskiemu przetworzeniu, nietknięte trwa bez zmian. Wszystkie inne punkty płaszczyzny występują podwójnie. Ta opozycja pokazuje m. in., że malarz, mimo że kreuje odrębne światy, zawsze częściowo pozostaje w rzeczywistości pozaartystycznej, w której panują reguły czasu linearnego. Konsekwencją tego stanu jest taka, a nie inna kompozycja części prezentowanych przeze mnie obrazów. Mają one formę kart do gry, co sugeruje arbitralny charakter sztuki oraz  eksponuje ograniczenia wynikające z samej natury malarstwa przedstawieniowego. Chcę przez to powiedzieć, że bohaterowie tych obrazów, podwójnie portretowani, są i równocześnie nie są tożsami z samymi sobą. U podstaw tego paradoksu leży choćby niejednoznaczna natura czasu, którego doświadczamy, odbierając, ale i tworząc sztukę. Skupiona sferycznie wokół środka symetrii kompozycja sugeruje dominację kolistości, przestrzennej i czasowej powtarzalności, natomiast zmiany w przedstawieniu szczegółów wskazują na linearność czasu, która wyklucza istnienie dwóch identycznych zjawisk, choć nie musi oznaczać rozbicia ich integralności.  

Deformacje postaci (względem siebie i względem pierwowzoru) są również wyrazem mojej zgody na wadliwość świata i niepowtarzalny charakter każdej sztuki i człowieka. Z drugiej strony to piękno różnorodności scala usytuowany centrycznie niedotykalny punkt – kropka nadziei, że nie wszystko ulega rozproszeniu.

Anna Waligórska