JACEK MARIA STOKŁOSA

PARYŻ - KRAKÓW

od 25.06.2010

fotoreportaż z wernisażu

Dla twórczości Jacka Stokłosy znamienne jest nieustanne podejmowanie badań nad funkcjonowaniem sztuki, zarówno w odbiorze indywidualnym, jak i szerszym układzie społecznym. Działanie to zwykle wsparte jest przez odautorską refleksję nad kulturową czy jak ostatnio, cywilizacyjną współczesnością. W rezultacie, projekty artysty, zachowując osobisty chara kter działania poprzedzonego doświadczeniem, skierowane są ku analizie społecznych mechanizmów funkcjonowania sztuki i kultury.
    Najnowszy projekt Jacka Stokłosy, zatytułowany "Paryż - Kraków", stanowiąc kontynuację powyżej zarysowanych działań, pozwala jednocześnie zaobserwować sposób, w jaki artysta poprzez rejestrację prostych, wręcz oczywistych motywów buduje przestrzeń niejednoznacznego dialogu wokół podstawowych dla ponowoczesnej cywilizacji kategorii: przestrzeni, obecności oraz ich rejestracji.
[Fragment tekstu do wystawy pt.: "Paryż - Kraków. Fotograficzny seans w przestrzeni drogi" autorstwa Marka Janczyka]
JACEK MARIA STOKŁOSA
Artysta grafik urodzony w Krakowie w 1944 roku. Studiował na Wydziałach Form Przemysłowych i Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, dyplom uzyskał w roku 1972.
D ziałalność twórczą prowadzi od roku 1963. Uprawia grafikę artystyczną. Uzyskał nagrodę na 6 Międzynarodowym Biennale Grafiki w Krakowie, brał udział w kilkudziesięciu międzynarodowych imprezach graficznych na świecie. Dziedzina, w której wypowiada się równolegle, to fotografia artystyczna, kreacyjna.
Jacek Maria Stokłosa jest związany artystycznie ze środowiskiem krakowskiej Galerii Krzysztofory oraz warszawskiej Galerii Foksal, przez dwadzieścia lat również z teatrem Cricot 2 Tadeusza Kantora.
W 1967 założył "Drugą Grupę" składającą się z trzech osób (wraz z Lesławem i Wacławem Janickimi), które razem działają w obszarze sztuki enviroment i konceptualnej, tworząc ważne dla polskiej awangardy zdarzenia.
Jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków, Związku Polskich Artystów Fotografików oraz Towarzystwa Przetwarzania Obrazów.

SVÄTOPLUK MIKYTA

WIZYTA

od 19.02.2010

fotoreportaż z wernisażu

MARCO CITRON 

"Niech bohaterskie czyny narodu żyją wiecznie"

od 27 marca 2009

fotoreportaż z wernisażu

JAN DZIACZKOWSKI

"Keine Grenze"

od 5 września 2008

fotoreportaż z wernisażu

kolaże Jana Dziaczkowskiego z cyklu "Keine Grenze" 

Co by się stało gdyby nie było żelaznej kurtyny? - pyta Jan Dziaczkowski w najnowszym cyklu kolaży "Keine Grenze" stworzonych specjalnie dla galerii ZPAF i Ska. I od razu podpowiada zgodnie z Ernstowską ideą kolażu, która jest "(...) mistrzowskim wtargnięciem irracjonalnego do wszystkich dziedzin sztuki, poezji, nauki, do mody i prywatnego życia społeczeństw" - a może byłoby właśnie tak? 

 Więcej na www.kolaze.blogspot.com .

Jan Dziaczkowski  - urodził się w Warszawie w 1983 roku. W 2007 roku obronił dyplom na wydziale malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Pracuje na warszawskiej Pradze w pracowni NUKU. Wystawiał swoje prace min w Rastrze, TR i na Chłodnej 25. Wystawa w ZPAF i Ska jest jego pierwszą indywidualną wystawą w Krakowie, wcześniej jego kolaże zdobyły dużą popularność na "Wenus Polska 2008" - wystawie w ramach Miesiąca Fotografii w Krakowie.

THOMAS BACHLER

"PIXEL TREES"

od 27 marca,2008

fotoreportaż z wernisażu

Trzecie oko Thomasa Bachlera
Tekst: Paweł Kula
Twórczość Thomasa Bachlera to w dużej mierze analiza zjawisk dla fotografii podstawowych - fenomenu światłoczułości i obrazów pojawiających się w ciemni optycznej. W swoich pracach często odwołuje się do funkcjonujących w naszej kulturze mitów na temat fotografii. Mity te dotyczą nie tylko sposobów postrzegania zdjęć, ale także ich funkcjonowania w przestrzeni prywatnej i publicznej. Nasz antropocentryczny punkt widzenia zanurzony w widzialnej i dotykalnej rzeczywistości skłania nas do szukania zrozumiałych obrazów. W płaskich, dwuwymiarowych plamach znajdujemy twarze bliskich nam osób i potrafimy rozpoznać miejsca, w których byliśmy. Pionierzy fotografii prymitywnymi metodami ujawniali istnienie świata obrazów. "To my i to, co nas otacza. Widać zarysy budynków, drzewa i linię horyzontu" - mówili. Pomiędzy tym, co istnieje i tym, co jest na zdjęciach nie ma różnicy (już my się o to postaramy!). Thomas Bachler godzi się na obrazy pojawiające się poza naszym postrzeganiem - to widoki świata, który jest tak samo realny, istnieje niezależnie od naszej woli i na dodatek można go zobaczyć. Światło w jego projektach staje się materialne - przelewa się jak woda, można je kroić, połknąć i zważyć. To ono w ostateczności formuje obrazy niezależnie od tego, co rzekomo widzimy.

Każdy pokój to mniej lub bardziej doskonała ciemnia optyczna, każde okno to otwór wpuszczający światło i jedyna droga, aby mogło ono dostać się do środka. Bachler ustawia kamerę otworkową dokładnie na parapecie i zestawia obrazy pomieszczeń oraz tego, co widać za oknem. Ta podstawowa zależność pomiędzy Wnętrzem i Zewnętrzem staje się punktem wyjścia do rozważań dotyczących fenomenu camera obscura - framuga dzieląca kadr prawie dokładnie na połowę to granica światów, które istnieją równolegle i są ze sobą nierozerwalnie połączone (At The Window, 1999).

Artysta dotyka fenomenu ciemni optycznej często w bezpośredni, wręcz fizjologiczny sposób. W projekcie The Third Eye (1999) wkłada sobie kawałki światłoczułego papieru do buzi, podchodzi do lustra i z ust formuje "dziubek", coś na kształt otworka, który w rezultacie pozwala na pojawienie się niewyraźnych, lecz rozpoznawalnych obrazów jego twarzy - "to mój obraz we mnie" konstatuje Bachler.

"Światło w ośrodku jednorodnym rozchodzi się po liniach prostych" - ten podstawowy dogmat optyki geometrycznej oznacza, że do wnętrza ciemni optycznej światło dociera tylko jedną drogą. Thomas Bachler staje przed niewielkim pudełkiem z zamkniętym wewnątrz światłoczułym materiałem i strzela do niego z pistoletu. Linia łącząca oko strzelca, pistolet i cel pokrywa się dokładnie z drogą promienia świetlnego, który podąża wraz z wystrzeloną kulą przelatującą na wylot przez kamerę. Obraz pojawia się powoli ukazując postać człowieka z przestrzelonym otworem zamiast oka. Projekt Shot in a Head (1993) jest nie tylko dosłowną ilustracją wszechobecnego zjawiska, ale także mocną metaforą. Czyż utrwalanie i oglądanie obrazu świata na fotografiach nie sprawia, że przestajemy widzieć?

W pracy The Trophy Show (1996) Bachler z dużą dozą wisielczego humoru przedłuża istnienie żywych niegdyś istot. Artysta dokonuje najpierw makabrycznej dokumentacji preparowania głowy jelonka. Wygotowana i czyściutka czaszka z porożem wędruje na ścianę - wieńczące cykl luksograficzne obrazy pokazują ciche trwanie trofeum, które teraz już nieśmiertelne oczekuje na nieuchronny zgon swojego łowcy.

Mistyfikacje w obszarze fotograficznego medium to powtarzający się motyw działalności artysty. Projekt In the Summer Freshness (1989) to przykład zgrabnej konfabulacji ukazującej urlop zapracowanego mężczyzny (może naukowca, a może nauczyciela), który odwiedza znajomych, korzysta z przyjemności kąpieli w plenerze, relaksuje się na leśnej polanie i tęsknie spogląda przez okno zachwycony pięknem natury. Klasyczny album zawierający podpisane własnoręcznie fotografie zdaje się być sielankowym pamiętnikiem z wycieczki, lecz sympatyczny pan jest łudząco podobny do Adolfa Hitlera. To, co widzimy na skompilowanych przez Bachlera autentycznych zdjęciach wodza III Rzeszy zderza się gwałtownie z tym, co wiemy o głównym bohaterze. Czy opowieść staje się przez to mniej wiarygodna?

Katalog fotografii nie przestaje się powiększać, a my z ochotą nadajemy nazwy i klasyfikujemy wciąż nowe światy. Być może rozpoznajemy tylko te obrazy, które już kiedyś widzieliśmy i zawsze będziemy szukać w nich naszego odbicia. Poza naszym widzeniem i tym, co możemy sobie wyobrazić istnieją wielowymiarowe byty, które czasami pojawiają się na kawałkach światłoczułego papieru. W jednym z bardziej współczesnych projektów zatytułowanym "Pixel Trees" (2006) artysta pokazuje fotografie drzew, których obraz jest podejrzanie znajomo zniekształcony. Niech samozadowolenie nie przesłoni wam istoty rzeczy! Czy na pewno rozumiecie to, co widzicie? - zdaje się wątpić Thomas Bachler.

Kuba Dąbrowski, Karol Radziszewski

"Koledzy"

od 2008-02-07

fotoreportaż z wernisażu

Krótko o wystawie: Dwóch znanych artystów z Warszawy i ich początki. Białystok, przełom lat 80 i 90. Chłopackie fascynacje Kuby Dąbrowskiego utrwalone na klatkach filmu i genderowe mistyfikacje Karola Radziszewskiego zawarte w dziecięcych zeszytach. Jakim sposobem tych dwóch zostało kolegami skoro u jednego rządzą Bullsi i szkolne bójki a u drugiego projekty sukni Barbie i piesko-syrenki przebrane za królewny?

Więcej informacji w załączeniu. Polecamy rozmowę Bogny Świątkowskiej z artystami!

Kuba Dąbrowski (ur. 1980 w Białymstoku). Skończył socjologię na UJ i fotografię w ITF w Opawie w Czechach. Pracuje jako fotoedytor i fotograf w tygodniku Przekrój. Jako wolny strzelec współpracuje między innymi z Vivą, Machiną, Exklusivem i Die Zeit. Oprócz działalności zarobkowej Kuba zajmuje się realizowaniem autorskich projektów, które od czasu do czasu można oglądać w galeriach. Miał indywidualne wystawy w ramach festiwali fotografii w Krakowie i w Łodzi, ponadto solowo wystawiał między innymi w Białymstoku, Berlinie, Budapeszcie i Tokio. Gra na perkusji w zespole Kapiszony.

Karol Radziszewski (ur. 1980 w Białymstoku) Mieszka i pracuje w Warszawie. Malarz, performer, publicysta. Autor instalacji, akcji, fotografii i filmów wideo. Absolwent Wydziału Malarstwa warszawskiej ASP. Pomysłodawca i współtwórca Latającej galerii szu szu (www.szuszu.art.pl). Założyciel, wydawca i redaktor naczelny magazynu DIK Fagazine (www.dikfagazine.com). Współtwórca magazynu VIP ZIN (www.vipzin.com). Stypendysta Ministra Kultury (2002, 2006). Laureat głównej nagrody III edycji konkursu Samsung Art Master oraz nagrody Fundacji im. Marcina Kołodyńskiego (2006). Uczestnik licznych wystaw indywidualnych i zbiorowych w Polsce (m.in. Narodowa Galeria Sztuki Zachęta, CSW Zamek Ujazdowski, CSW Łaźnia) i za granicą (m.in. Francja, Niemcy, Szwajcaria, Izrael, Meksyk, Rumunia, USA).

ANDRZEJ KRAMARZ

"Rzeczy" - fotografia

od 3 stycznia 2008

fotoreportaż z wernisażu

U Georgesa Pereca rzeczy miały być kluczem do innego wymiaru rzeczywistości. Na zdjęciach Andrzeja Kramarza rzeczy zarówno pokazują  budowanie charakteru właściciela, jak i są historią o dezintegracji - dzieleniu się, sprzedawaniu. Czym te przedmioty, istniejące w niezwykłym kontekście przypadkowego zestawu, będą dla nowych właścicieli?

Andrzej Kramarz (1964) jest współzałożycielem grupy artystycznej "DRUT" (Dębicka Rzesza Uprawiaczy Tfurczości) oraz zespołu muzyki improwizowanej "Na Przykład", aktywnych w latach 1985-1990. Od początku lat 90. pracował jako profesjonalny fotograf-dokumentalista. Do jego najbardziej znanych cykli fotograficznych należą: "Morze Czarne", "Klinika", "Nieskończoność poznania" oraz "Dom" (wspólnie z Weroniką Łodzińską). Laureat wielu nagród fotograficznych. Prezes Fundacji Imago Mundi, wicedyrektor artystyczny festiwalu "Miesiąc Fotografii w Krakowie", członek Kolektywu Visavis.pl, absolwent Instytutu Kreatywnej Fotografii w Opawie. Mieszka w Krakowie.

Galeria ZPAF i S-ka to nowe wcielenie dawnej galerii Okręgu Krakowskiego Związku Polskich Artystów Fotografików. Jej powstanie jest efektem współpracy ZPAF oraz Fundacji na Rzecz Rozwoju Sztuk Wizualnych, głównego organizatora festiwalu Miesiąc Fotografii w Krakowie. Działalność Galerii ZPAF i S-ka zainaugurowano wystawą "Autoportraits" Martina Parr'a (maj 2007) prezentowaną w ramach programu głównego MFK 2007.

galeria sztukpuk | wydarzenia | galerie | forum-teksty | recenzje | archiwum | linki | kontakt