wydarzenia
2006 |
 Janusz
Bęben
Malarstwo
od 15 grudnia 2006
fotoreportaż z wernisażu
Ur. 1961 r. w Leżajsku. Studia w latach 1980-1986
w Krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Malarstwa.
Dyplom z wyróżnieniem w Pracowni Malarstwa i Malarstwa w Architekturze,
pod kierunkiem profesor Janiny Kraupe-Świderskiej w roku 1987.
Pierwsza nagroda i stypendium za najlepszą pracę dyplomową Wyższych
Szkół Artystycznych, Warszawa - Zachęta, 1988 r.
W latach 1986-1998 pracownik naukowy ASP w Krakowie, na Wydziale Malarstwa,
w Katedrze Malarstwa i Rysunku, oraz Malarstwa w Architekturze i Urbanistyce
u profesor Janiny Kraupe-Świderskiej, później w Katedrze Rysunku.
Do roku 2000 mieszkał i pracował w Krakowie, biorąc udzia¸ w życiu kulturalnym
miasta, prezentując swoje prace na wystawach indywidualnych i zbiorowych. Rok
2000 przyniósł decyzję o zmianie dotychczasowego miejsca zamieszkania i przeniesieniu
się w malownicze góry Beskidu Sądeckiego, gdzie wciąż zajmuje się malarstwem.
Efekty tej pracy można było oglądać w Krakowie w 2004 r. i ponownie podczas
obecnej wystawy malarstwa w Galerii pod Rejentem.
Wystawa łączy ze sobą obrazy wielkoformatowe jak i male, kameralne prace na
papierze w technice pastelu powstałe w okresie ostatnich 2-3 lat |
 Iwona
Fischer - Zuziak
malarstwo
06.06.2006 godz 18
fotoreportaż
z wernisażu |
 Galeria Pod Rejentem
AGATA ROŚCIECHA
"Blachy"
od 9 maja 2006 - 31 maja 2006
fotoreportaż wernisażu
|
wydarzenia
2007 |
 Małgorzata Kaczmarska
"zgiełk" malarstwo
od 29 czerwca 2007
fotoreportaż z wernisażu
|
 wystawa rysunku studentów
V roku Wydzialu Konserwacji i Restauracji dzieł Sztuki ASP w Krakowie
pt. "Wokół Zuzanny".
od 14 czerwca 2007
fotoreportaż z wernisażu |
 Piotr
Korzeniowski
OSOBISTA PUSTYNIA - obrazy
od 20 kwietnia
fotoreportaż z wernisażu
Wystawa jest pokazem dorobku malarskiego Piotra Korzeniowskiego
z okresu ostatnich kilku lat. Kanwą prezentowanego cyklu prac jest
problem pustyni, rozumiany i traktowany jako pretekst
do poszukiwania środków wyrazu w obrębie abstrakcyjnej formy,
opartej na oddziaływaniu minimalizmem i syntezą. Nie znajdziemy
tu bezpośrednich geograficznych ani geologicznych odniesień do
konkretnego pustynnego miejsca. W tym wypadku pustynia pełni
rolę mentalnej konstrukcji, stanowiącej rodzaj szkieletu ideowego,
który konsekwentnie wpływa na szczególny charakter
form w obrazach.
Znamienne i warte podkreślenia
jest to, iż technika, która posłużyła do zbudowania tych
kompozycji, pełni w nich również rolę nośnika treści i znaczącego
środka wyrazu. Technologia dopracowana pod kątem zastosowania w
tym cyklu prac, wprzęga niejako rzeczywiste procesy geologiczne
- takie jak wypłukiwanie, erozja, odsłanianie ukrytych warstw materii
- w proces budowania obrazu. Jest to znaczące w kontekście przywołanej
idei przewodniej, na której z dużą konsekwencją opiera się
prezentowany zestaw prac malarskich. Te obrazy, to wynik poszukiwania
znaczeń na poziomie struktury; to próba reifikacji takich
procesów i pojęć jak wysuszenie, erozja, wyjałowienie; ale
też pytanie rzucone materii - o to, co pozostaje, gdy rzeczywistość
poddamy "pustynnej" próbie oczyszczenia z tego,
co nietrwałe, nieistotne i niepotrzebne.? Czy rzeczywistość bez
ozdobników, ujmowana z perspektywy ludzkiej jest w ogóle
możliwa.i do udźwignięcia? |
 Lucjan Mianowski
Grafika lata 60 i 70
2 marca 2007
fotoreportaż z wernisażu
Wystawa jest przypomnieniem bardzo ciekawego okresu w sztuce polskiej, jakim były niewątpliwie lata 60. i 70. Z ówczesnej tworczości Lucjana Mianowskiego - wielce zasłużonego dla grafiki polskiej - prezentujemy litografie z lat 60 i 70. nawiązujące do nurtu pop-art i op-art. W głównej mierze Lucjanowi Mianowskiemu przypisuje się przeszczepienie tych kierunków sztuki zachodniej na grunt polski.
To on pierwszy wprowadził cytat fotograficzny do grafiki, a obecność tych prac na I Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Grafiki w 1965 roku uczyniła zeń bohatera wystawy i miała zainspirować na wiele następnych lat sporą część startującego wówczas pokolenia. "Zachód słońca", "Pejzaż księżycowy", "Kroki we mgle", "Akt na tle morza" to tylko niektóre z cykli prezentowanych na wystawie.
Dwie główne cechy określają twórczość Lucjana Mianowskiego. Pierwsza, wypływająca z jego kondycji peintre-graveura, to malarskość wizji plastycznej, połączona ze ścisłymi rygorami rysunkowymi. Drugą jest niezmienna aktualność ideowo-formalna, biorąca swą genezę zarówno z żywego uczestniczenia w przemianach sztuki światowej, jak współtworzenia nowych wartości wyrazowych. Znajduje to uzasadnienie w świeżości intelektualnej autora, jak również odwadze porzucania wyeksploatowanych przez niego i doprowadzonych do pewnej doskonałości metod wypowiedzi.
Mianowskiego cytaty z rzeczywistości nie miały jednak tej natarczywej, bezpośredniej obecności, jaka cechowała dzieła pop-artu, które niewątpliwie zwróciły jego uwagę w czasie pobytu w Paryżu z początkiem lat sześćdziesiątych.
Uproszczone kompozycje, oczyszczony i rozjaśniony koloryt nie zmieniają postawy artysty penetrującego ciągle tajemnicze rejony podwójności ludzkiej kondycji. Nie tylko zestawia idealną gładkość aktu dziewczyny z fakturą morza i chmur, z roślinną rozmaitością łąki, które ją przenikają, nie tylko konfrontuje jej nagość z ubraniem, ale na fotograficzne realia nakłada geometryczną siatkę przeniesioną z obcej im konwencji op-artu. Jednocześnie z zaostrzeniem przeciwieństw prowadzi Mianowski specyficzną grę między iluzją i rzeczywistością.
Sztuka Mianowskiego nieustannie zaskakuje swoim bogactwem, w którym dzięki wybitnemu talentowi do umiaru, więcej prostoty i logiki niż barokowego przeładowania.
Urodzony 2 lutego 1933 r. w Strzemieszycach. W 1950 r. rozpoczyna studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, początkowo w pracowni plakatu u prof. Macieja Makarewicza, następnie w pracowni litografii u prof. Konrada Srzednickiego, gdzie w 1956 r. otrzymuje dyplom z wyróżnieniem. Przez dwa następne lata studiuje malarstwo w pracowni prof. Czesława Rzepińskiego. W 1959 r. otrzymuje Stypendium Rządu Francuskiego na studia w Paryżu w Ecole Nationale Superieure des Beaux-Arts w pracowni litografii u prof. Pierre Clairin, gdzie studiuje w latach 1959/60 i 1963/64.
W roku akademickim 1964/65 zostaje powołany na wykładowcę litografii w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, z którą jest związany aż do dnia dzisiejszego.
Jego prace znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Bydgoszczy, Poznaniu, Muzeum of Modern Art w Nowym Jorku, Muzeum de Arte Moderna w Sao Paolo, Muzeum Sztuki Współczesnej w Tokio, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Sztokholmie, Library of Congress w Waszyngtonie, Bibliotheque Nationale w Paryżu, Albertina w Wiedniu i innych, oraz w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą. |
wydarzenia
2008 |
 Marek
Wawro
"Interior"
od 18 października 2008
fotoreportaż
z wernisażu |
 Rafał Pytel
"Horyzont zdarzeń"- malarstwo
od 30.05.2008
fotoreportaż z wernisażu
Tematem wystawy jest balansowanie na pograniczu rzeczywistości i abstrakcyjnej imaginacji. Z genezą cyklu prezentowanych obrazów, o zbliżonej do siebie estetyce „strukturalnego pejzażu”, związany jest inspiracyjny pluralizm na co wskazują tytuły poszczególnych prac.
Podobnie jak zagubione w tłumaczeniu subtelne emocje, istnieją wokół nas rzeczy powszednie ale słabo dostrzegalne. Powab bycia gdzieś tylko przejazdem, podsłuchiwanie świata muzyki, przyjazne dla substancji sztuki sytuacje z pogranicza. Chwilowe rozostrzenie kinowego obrazu, pejzaż?, czy już tylko mgliste wspomnienie konkretu? – z ostrością widzenia tracimy pewność znaczeń. Być może na rubieżach percepcji rodzi się nowy artystyczny byt.
Wystawie towarzyszy katalog zaprojektowany przez autora z tekstem Michała Misiaka. |
 "3 z Poznania"
Wojciech Müller, Henryk Starikiewicz, Andrzej Załecki
od 25 kwietnia 2008
fotoreportaż z wernisażu
Na ekspozycję składają się zarówno prace oparte na fotografii, jak również prace wykonane w tradycyjnych technikach graficznych i malarskich. Wojciech Müller. Urodzony w 1947 roku. W 1972 roku ukończył w PWSSP w Poznaniu. Od 1974 roku pracuje na tej uczelni. W latach 1990 -1996 był rektorem PWSSP, która za jego kadencji stała się Akademią Sztuk Pięknych. Ponownie wybrany na stanowisko rektora ASP na kadencję 2002-2005 oraz 2005-2008. Zajmuje się grafiką, scenografią i działaniami plenerowymi. W latach 70-tych był liderem Grupy Plastycznej "Od Nowa", z którą zrealizował kilkadziesiąt wielkich widowisk plenerowych. Prace graficzne tworzy w technice własnej, opierając się na fotografii, projekcji światła, zapisie wideo i druku offsetowym. Anektując przestrzeń, światło i dźwięk- stwarza parateatralne aranżacje. Zrealizował około 50 wystaw indywidualnych w kraju i na świecie, brał udział w kilkuset pokazach zbiorowych. Henryk Starikiewicz. Urodzony w 1955 roku w Koronowie. Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Poznaniu, dyplom z malarstwa uzyskał w pracowni prof. Stanisława Teisseyre'a w 1981 roku. Zajmuje się malarstwem i rysunkiem. Dotychczas swoje prace prezentował na ponad 20 wystawach indywidualnych i brał udział w przeszło 50 wystawach zbiorowych w Polsce i zagranicą. Andrzej Załecki. Urodzony w 1948 roku w Szczecinie. Ukończył wydział Malarstwa, Grafiki i Rzeźby w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu. W 1993 roku powołano go na stanowisko profesora nadzwyczajnego ASP w Poznaniu. W1999 roku otrzymał tytuł profesora sztuk plastycznych. Zajmuje się grafiką, rysunkiem i malarstwem. Swoje prace prezentował na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. |
|
|
|
|
