Bogusław Szwacz ur. w 1912 roku w Leżajsku. Ukończył słynne Liceum Krzemienieckie, w 1930 roku zapisał się na Wydział Malarstwa krakowskiej ASP. Studia malarskie odbył w pracowni prof. Ignacego Pieńkowskiego, a następnie u Karola Frycza i Jana Hoplińskiego. W 1945 roku zapisuje się do ZPAP. W roku 1946 rozpoczyna pracę w krakowskiej ASP. W 1947/48 otrzymał stypendium Ministerstwa Kultury i Sztuki wyjechał do Paryża gdzie związał się ze znanymi wcześniej, dzięki krakowskiej wystawie (czerwiec, 1946 Pałac Sztuki), młodymi malarzami francuskimi: Andre Fougeronem, Edourdem Mignonem i Leonem Gischia. Z grupą „Le Surrealisme Revolutionnaire” współredagował dwumiesięcznik „Reuvue Bierstriel du Bureau International du Surrelaisme Revolutionnaire”. Francuzi bardzo silnie oddziałali na środowisko młodych awangardowych krakowskich twórców skupionych wokół Tadeusza Kantora, Grupie Młodych Plastyków zwanych również Grupą Nowoczesnych. Szwacz był czynnym uczestnikiem tego kierunku. Jego malarstwo z tego okresu cechował sposób obrazowania oparty na groteskowej deformacji przy znaczeniu heroizmu postaci ludzkiej i połączeniu form syntetycznych z monumentalnymi. Po kilkuletnim epizodzie socrealistycznym w roku 1955 artysta ujawnił swoją metamorfozę wystawą w warszawskim Związku Literatów Polskich przedstawiając obrazy abstrakcyjne z lat 1949- 1955. Wystawa była dla recenzentów prasowych niezrozumiała i szokująca, została wręcz wyklęta przez krytykę.
Szwacz dążył jednak konsekwentnie ku sztuce abstrakcyjnej wyrażającej stany duchowej świadomości twórcy. Na początku lat 60 – tych zaczęła się krystalizować jego idea sztuki ARS-Horme, czyli Sztuki Poruszenia Wyobraźni. Ten okres w twórczości Bogusława Szwacza będzie temat II części prezentacji jego twórczości, która odbędzie się w przyszłym roku. Bogusław Szwacz do roku 1990 był profesorem na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.